Wij zijn definitief gesloten, wij danken al onze klanten voor de trouwe klandizie

Bas en Welma van der Ree, in hun bijna leeg gekochte schoenmakerij en lederwarenwinkel in Numansdorp.
 
Bas en Welma van der Ree, in hun bijna leeg gekochte schoenmakerij en lederwarenwinkel in Numansdorp. © Jeffrey Groeneweg/Qphoto

Bas en Welma van der Ree zwaaien af in stille, lege winkel: ‘Dit is niet leuk, echt niet leuk’

Jasper van Everdingen 

Tussen de laatste portemonnees, paraplu’s en tassen is voor Bas (66) en zijn vrouw Welma (63) van der Ree het afscheid van hun bijna leeg gekochte winkel aanstaande. Na 36,5 voorbijgevlogen jaren wacht na vandaag hun pensioen en raakt Numansdorp definitief zijn ambachtelijke schoenmaker kwijt.

Ik word dit jaar 67. Ik dacht: laat ik er maar mee stoppen

Bas van der Ree

Zaterdag is de laatste dag van de opheffingsuitverkoop. Een dag die het echtpaar liever nog jaren had uitgesteld, als corona er niet was. Maar na 35 jaar moesten ze ineens afstand houden tot hun klanten, en plastic schermen ophangen. Zo werd het er niet gezelliger op. Als dan ook de omzet daalt, op een leeftijd dat je niet meer hoeft te werken… Bas: ,,Ik word dit jaar 67. Ik dacht: laat ik er maar mee stoppen.’’

Vakman

Dat was, uiteraard, geen makkelijke beslissing voor de vakman pur sang die zo genoot van versleten schoenen repareren en ze weer heel en netjes de deur uit zien gaan. Niet voor niks reisden klanten vanuit Goeree-Overflakkee, Willemstad en Fijnaart naar Numansdorp.

Welma: ,,Als hij iets in zijn handen heeft, maken zijn ogen het al. Hij zei ook bijna nooit nee. Voor een klant maakte hij eens een paar laarzen wijder. Toch vond die vrouw de laarzen niet zo mooi geworden. Heeft hij ze weer smaller gemaakt. En je zag er niks van.’’ Logisch, lijkt Bas te denken: ,,Of je doet het goed, of je doet het niet. Anders moet je er niet aan beginnen. Toch?’’

Bas is van oorsprong timmerman. Zijn rug dwong hem een andere richting op. ,,Maar aan mijn handen mankeerde niets.’’ Als stagiair bij een schoenmaker in Oud-Beijerland maakte hij het vak zich snel eigen. Zijn eigen dorp miste nog een ambachtelijke schoenmaker en in 1984 openden hij en Welma, in een kleine winkel verderop in de straat, hun eigen schoenmakerij met sleutelservice.

Als er een damestas verkocht moest worden, wilde Bas dat ik dat deed. Had hij minder kijk op

Welma van der Ree

Welma wilde meer om handen hebben dan schoenen aanpakken, poetsen en teruggeven. Ze kreeg haar eigen afdeling lederwarenverkoop. ,,In de loop der tijd deden we veel meer samen. Alleen, als er een damestas verkocht moest worden, wilde Bas dat ik dat deed. Had hij minder kijk op.’’

Ze groeiden de winkel uit en verhuisden in 1986 naar de huidige locatie. Een woonhuis week voor een winkel met woonhuis erboven. Een aanbouw volgde toen opnieuw meer winkelruimte nodig was. Hulp van personeel was eveneens nodig en kwam de laatste twintig jaar van Suzan van Brakel, die ook een vertrouwd gezicht werd.

Je kunt nu niet op een normale manier afscheid nemen van je klanten, terwijl we het dankzij hen 36,5 jaar konden volhouden

Welma van der Ree

Nasmaak

De naam Bas van der Ree is uitgegroeid tot een begrip. Dat hebben Bas, Welma en Suzan zelf opgebouwd. Dat het dan zo moet eindigen, geeft een rare nasmaak. Welma: ,,We hebben altijd met veel plezier gewerkt, maar het is nu gewoon niet leuk meer. Je kunt ook niet op een normale manier afscheid nemen van je klanten, terwijl we het dankzij hen 36,5 jaar konden volhouden.’’

De rare nasmaak van nu, zal straks niet overheersen als Wilmer & Van Twist Makelaardij in het winkelpand trekt en het echtpaar terugkijkt op louter mooie jaren. Welma: ,,Ik kan geen negatieve dingen bedenken.’’ Bas: ,,Het is voorbijgevlogen.’’ Dus trapt hij straks als pensionado op de rem, figuurlijk dan. Bas: ,,Ik ga een beetje rommelen met de racefiets.’’